Moonslog

Brijkmuseum: mutsen breien

De dubbelzinnigheid in de titel is niet helemaal per ongeluk. Natuurlijk, het slaat op de spontaan ontstane actie van een paar Rijksmuseum-medewerkers om een brei-evenement te organiseren waarin liefhebbers met z’n allen een historisch patroon van een walvisvaardersmuts uitvoeren. Maar breien heeft, ondanks dat het populairder is dan ooit onder jonge meiden en zelfs mannen, nog steeds een wat, euhhh, mutsige bijklank. Dat is niet helemaal voor niets zo, bewees het in groten getale opgekomen breipubliek uit alle uithoeken van het land. Een enkele dame voldeed prima aan het vooroordeel dat breisters een beetje ouderwetse, nuffige dametjes zijn die één recht, één averecht tot überhobby hebben verklaard en dag in, dag uit de naalden laten tikken voor hun zelfgemaakte kledingstukken. Maar voor het overgrote deel zaten in de kantine van het ateliergebouw – de restauratieafdeling van het Rijksmuseum, normaal gesproken niet toegankelijk voor publiek – een heleboel leuke meiden en vrouwen eens lekker hun gekke hobby met elkaar te delen. En zelfs de oma’s in het gezelschap bleken de mutsigste niet. Ze hielpen waar het kon de jongere generaties te leren wat ze tegenwoordig niet meer op de basisschool met de paplepel krijgen ingegoten.

Dit was een in principe eenmalige actie, gedragen door vrijwilligers. Maar als de directie van het Rijksmuseum een beetje heeft gelet op de buzz die dit heeft gecreëerd, maakt ze ook in de toekomst handig gebruik van dit even slimme als leuke marketinginstrument. Je krijgt immers mensen over de vloer die niet allemaal gewend zijn musea te bezoeken en je brengt ze tijdens het ‘leuke dingen doen’ nog wat historisch besef bij ook. Wat te denken van: kettingen maken zoals de Oranjes ze droegen? meisjeshaar invlechten volgens Oudhollands gebruik? koken met de ingrediënten van zeventiende-eeuwse stillevens? spreekwoorden en gezegden zoeken op de Hollandse meesters? Kortom: een educatieprogramma voor volwassenen dat net zo onderhoudend en interessant is als dat voor kinderen.

René en ik breiden niet, op deze middag, want hadden onze handen vol met camera, zodat we voor zijn collega’s van de afdeling beeld en het prentenkabinet van het Rijksmuseum een mooie registratie konden maken. Zie hier en ook op de blog van Brijksmuseum en Flick'r

© foto’s: Moon Saris. Gebruiken? Toestemming vragen! (Naamsvermelding verplicht)

De smaak te pakken: interviews

Wie mijn weblog bekijkt zou zomaar kunnen denken dat ik alleen foto’s maak, theatervoorstellingen bezoek, lekker kokkerel en andere leuke dingen doe. Maar soms wordt er in huize Saris ook nog echt gewerkt. En dan bedoel ik: in mijn oorspronkelijke vak van tekstschrijver/(eind)redacteur. De meeste dingen die ik doe, zijn niet zo zinvol om hier te laten zien, want dat is voornamelijk eindredactiewerk: ik kijk teksten van andere mensen na die artikelen hebben geschreven voor tijdschriften of brochures. Dat doe ik bijvoorbeeld voor GGz Eindhoven, voor Reed Elsevier (Praktijkblad Ondernemingsraad) en nog wat grote organisaties. In de meeste gevallen regel ik ook de foto’s, coördineer ik de opmaak en corrigeer ik de drukproeven.

Maar soms, en eigenlijk weer steeds vaker, schrijf ik (naast recensies voor 8WEEKLY) ook af en toe weer eens een artikel. Zoals pas twee interviews met theatermakers: met Eric de Vroedt sprak ik over zijn mightysociety7 voor Korzo Magazine en voor de website van het Theater Instituut Nederland interviewde ik Joachim Robbrecht over Rashomon-effect, een voorstelling die hij maakte voor Toneelgroep Amsterdam i.s.m. Frascati producties. Er komt nog meer de komende tijd, want ik heb de smaak te pakken en mijn opdrachtgevers zijn blij met mijn artikelen. En deze zelfgeschreven stukjes zijn natuurlijk wel leuk om aan mijn lezers te laten zien, is mijn bescheiden mening. Gek dat ik dat altijd ben vergeten op m'n weblog, al het schrijfwerk dat ik eerder deed voor bijvoorbeeld het theatertekstenboek van Daphne de Bruin, het jubileumboek van Kwatta (De kleur van Kwatta), de site van het Domein voor Kunstkritiek, SHOTS! van het TIN en god weet wat nog allemaal niet meer...

(Op de foto: Joachim Robbrecht, fotograaf: © René den Engelsman)

Eric de Vroedt:

“Je ziet die levens bijna boven de vloer hangen”

Na voorstellingen over onder meer populisme, terrorisme, globalisering en de Nederlandse oorlogsvoering in het Midden-Oosten bijt Eric de Vroedt zich vast in de vergrijzende babyboomer. Met vier ‘wandelende biografieën’ en twee jongere acteurs werkt hij momenteel aan nummertje zeven in zijn mightysociety-reeks. Meer dan ooit stoeiend met de dunne lijn tussen privélevens en personages. Zich realiserend dat lichamen die een heel leven met zich meedragen ook zonder woorden boeien. Half maart staat de voorstelling in Korzo5HOOG, omringd door het perspectiefverbredende programma mightysociety invites.

Klik hier voor de pdf van het artikel in Korzo Magazine.

Rashomon-effect – Interview met Joachim Robbrecht

Het circus rond waarheid en moraal

De voortdurende stroom aan misdaadprogramma’s op tv, al dan niet met geesten, zegt veel meer over de staat van ons land dan je op het eerste oog ziet. In zijn nieuwste voorstelling laat regisseur Joachim Robbrecht (31) daar zijn licht over schijnen. 'Rashomon-effect' is een krimi à la Robbrecht, een tragische satire zonder echte hoofdrolspelers, omdat in zijn ogen niet één iemand, maar iedereen de pineut is.

Klik hier voor het artikel op de site van het TIN.

Onze eigen B&B

Het is een beetje rustig op mijn weblog. Dit keer niet omdat we het te druk hebben met allerlei theaterfestivals, want die komen er vanaf volgende maand pas weer aan. Nee, achter de schermen werken we aan het opzetten van onze eigen bed & breakfast in ons nieuwe huis in het Zuid-Friese Langelille. Achter in de voormalige bedrijfsloods heeft de vorige eigenaar een verdieping gebouwd, met daarop drie ruimte kamers met elk een eigen badkamer. Twee daarvan richten we in als logeerkamers voor betalende gasten. We zijn daar nog niet helemaal mee klaar, maar intussen bereiden we wel de opening voor, als het een beetje meezit in het vroege voorjaar. Ik ben vast begonnen met het vullen van de website. Ga maar eens kijken. Elke paar dagen komt er wat informatie over de regio bij, totdat er voorlopig even genoeg op staat en we genoeg hebben aan een (twee)wekelijkse update.

Tot ziens, op de site, of in de B&B!

Klik hier.

Vruchtbare expo in Catharijneconvent

Een afbeelding van een geslachtsorgaan wordt in het moderne westen vooral geassocieerd met seks – waar heb je die dingen anders voor? In vroeger tijden waren vrouwtjes met grote borsten en mannetjes met grote piemels in de meeste beschavingen een belangrijk symbool van de vruchtbaarheid. Logisch, want daar zijn al die lustopwekkende lichaamsdelen uiteindelijk toch voor bedoeld, voor het geven van leven. Er is geen groter goed voor de mens dan zichzelf voortplanten, genetisch gesproken. Ook nu nog zijn er plaatsen op de wereld waar veel waarde wordt gehecht aan de vruchtbaarheidssymbolen. Zoals in het hindoeïsme, waar de lingam wordt gebruikt om de scheppingskracht van de god Shiva te benadrukken. Stevige fallussen, die tijdens een ritueel overgoten worden met of water en worden versierd met bloemen. Niks obsceens aan, eerder goddelijk.

Met die gedachte ontwikkelde sieradenontwerper Ruudt Peters voor het Catharijneconvent in Utrecht een lingam-tentoonstelling. Hij vroeg ruim 120 kunstenaars en ontwerpers hun visie te geven op dat aloude vruchtbaarheidssymbool, onder wie grote namen als Ted Noten, Frederic Braham, Marcel Wanders, Helen Britton, Iris Eichenberg en Nedda El-Asmar. Sommigen kwamen helaas, vindt de gastconservator zelf ook, niet verder dan een luxe uitvoering van een dildo, maar vele anderen lieten gelukkig hun creativiteit de vrije loop en gaven een belangrijke hedendaagse interpretatie. Hoe? Dat is tot 26 februari te zien in het Catharijneconvent. Klik hier voor meer informatie.

Wij waren in de gelukkige omstandigheid dat we de opening van deze bijzondere tentoonstelling mochten fotograferen. Een feest van kleurrijke lui. Hieronder een impressie.

Copyright foto's: Moon Saris. Deze beelden mogen niet worden gebruikt door derden!

Huis verkopen? Omlaag met die prijs!

Vandaag in de krant: huizenverkopers zijn eigenwijs en doen zelfs na een jaar hun prijs nog niet omlaag, omdat ze hetzelfde willen krijgen als de buurman.

Ik lach me sinds enkele maanden een hoedje als mensen het hebben over de ‘op slot zittende huizenmarkt’. Op 30 oktober plaatste ik voor 15 euro een advertentie op Markplaats, enkele dagen later had ik diverse gegadigden voor mijn appartement. Ze konden niet meteen komen kijken, ik woonde immers al in Langelille en wilde niet voor iedere kijker op en neer, maar van 9 tot en met 13 november had ik kijkweek. 10 november kwam Danny met de hele familie kijken, 11 november kreeg ik zijn bod, dat ik na een bescheiden onderhandeling accepteerde. Op 21 december passeerde de akte.

Natuurlijk, zul je wellicht denken, je had een ideaal appartement, midden in het centrum, picobello in orde. Niks van dat al. Het ligt in een eenvoudige wijk ruim buiten het centrum, op een bovenverdieping, tussen een chinees, een shoarma-pizzatent en een bar en had bovendien een aardige berg achterstallig onderhoud – die door de nieuwe eigenaar momenteel razendsnel wordt weggewerkt. Bijvoorbeeld: gaten in de wand langs de trap, twee rottende kozijnen, een gat waar ooit een deur zat, een badkamer uit het jaar blok en een niet bepaald moderne keuken. Kenners zeiden dat ik er misschien een ton voor zou krijgen, in deze tijd.

Waarom het dan toch als een zoet broodje over de toonbank vloog? Zeker weten doe ik het niet, maar het begon waarschijnlijk met een slimme advertentie. Kop: meeste ruimte voor minste geld in heel Helmond. Dat was niet gelogen, het appartement is ruim 100 vierkante meter en de vraagprijs was onder de 125.000 euro. De foto’s lieten vooral de ruimte zien, geen kiekjes, maar goed werk van mijn mannetje waarop de vrolijke kleurtjes van de muren en deuren echt straalden als nooit tevoren. Eerlijk als ik ben stonden ook wat mindere kanten op de foto. De tekst was kort maar krachtig en somde realistisch de gunstige kanten van ligging en woning op. En ook in de advertentietekst, onderaan, maar heel duidelijk vermeld, stonden keurig alle tekortkomingen. Geen enkele kijker was teleurgesteld, iedereen benadrukte de enorme ruimte en de meesten keken nauwelijks naar wat er mis was, want dat wisten ze allemaal al.

De vraagprijs stond er niet voor niks zo. Die moet ook een rol hebben gespeeld. Precies onder de 125.000-grens, een criterium dat vaak zal worden aangegeven door jonge zoekers en andere mensen met weinig geld maar een dringende behoefte aan woonruimte. Bovendien een bedrag dat mij uit de financiële problemen zou houden. Zelfs als de geïnteresseerde er een stevig eind vandaan zou gaan zitten – ik wist precies wat mijn ruimte was. Ik had van tevoren besloten: ik accepteer dat ik niet de hele spaarwaarde zal overhouden, maar ik hou als ondergrens de af te lossen som aan. Redenering: ik woonde al in Langelille en hoe langer dubbele kosten, hoe meer verlies. Beter meteen scherp zitten en snel kwijt dan anderhalf jaar lang leuren, zoals ik eerder ervoer met een koophuis in het nog verdere zuiden des lands.

Het eerste bod was flink onder de vraagprijs. Maar genoeg voor een inwendige glimlach: geen financiële strop. Ik kletste er nog een beetje bij en schudde de knul de hand.

Verbaasd en blij belde ik m’n lief, m’n moeder, m’n vader, iedereen die het wilde weten. Echt geloven deden we het pas toen de handtekening eronder stond, eerlijk is eerlijk. Maar echt zorgen maken, hoefde ik me niet. Want ik had het voor hetzelfde geld zeker twee en misschien wel drie keer kunnen verkopen. En zo nam ik razendsnel afscheid van het verleden en kon ik verder met de toekomst, die ik inmiddels ten volle geniet J

Warme duik in het nieuwe jaar

Er zijn er die zich ter gelegenheid van het nieuwe jaar wagen aan een duik in de ijskoude zee of een van de andere bijna bevroren wateren die Nederland rijk is. Wij gaven de voorkeur aan een wat warmer bad, togen op 3 januari naar Utrecht voor de Nieuwsjaarsduik ter plaatse, genoten met volle teugen, maar hielden onze lijven droog en warm. In de Domstad duiken ze namelijk niet in het water net na de jaarwisseling, maar in de cultuur, tijdens de Culturele Zondag. En zoals onze trouwe volgers inmiddels weten, fotograferen wij die met veel plezier. Een kleine impressie, meer ervan binnenkort op www.culturelezondagen.nl. (Saillant detail: als practical joke/kunstwerk was dit jaar wel een duikgelegenheid gecreëerd voor Utrechters die toch een koude duik prefereerden boven een warm cultureel bad. Die werd niet gebruikt. Utrechters deden wat ze volgens het net gepresenteerde nieuwe logo van de stad en bijbehorend cultureel imago wat ze geacht worden te doen: cultuur snuiven. Sporten doen ze maar in Heerenveen of Eindhoven of zo, moeten ze gedacht hebben, ik hou m'n voeten droog. Zie foto tweede rij, rechts)

Copyright foto's: Moon Saris. Gebruiken? Toestemming vragen!

Kerst voor twee

Vijf jaar geleden vierden René en ik onze eerste kerst in een nat en druilerig Veluws bungalowpark. Daar trokken we ons in ons kotje terug met twee grote kisten eten waar we drie dagen lang lekkere hapjes uit toverden als we trek hadden in iets. Een heerlijke kerst, voor herhaling vatbaar.

Een half decennium later deden we dit concept dikketjes over. Nu niet in een Veluws kotje, maar in ons eigen kasteeltje in wit Zuid-Friesland. En met ingrediënten die wat meer doen denken aan die die in de betere restaurants op het kerstmenu staan – mede dankzij de pasjes van Sligro en Hanos, hemelse plaatsen voor smulpapen als wij zijn. Niet per se veel lekkerder, maar wel spannender om te maken en te eten en omgeven met een heerlijk gevoel van luxe waar wij ons zo af en toe graag in wentelen (welkom afgewisseld met wat Spartaanser omstandigheden tijdens bijvoorbeeld theaterfestivals).

Dit keer geen paté met cranberrycompote uit een potje maar in rode wijn gestoofde kalfswang met zelfgemaakte cranberryportsaus en chips van knolselderij. Geen ham met meloen, maar jacobsmosselen met pompoenmousse en zachtgegaard buikspek. Geen tartaartje van gerookte vissoorten met cocktailsaus, maar een trio van zalm, bestaande uit een bonbon van zalmmousse in gerookte forel, een tartaar van zalm, rivierkreeft en Hollandse garnalen met avocadopuree en zalmterrine met zelfgemaakte rivierkreeftensaus.

 

Links: trio van zalm (zalmbonbon, tartaar en terrine); rechts, jacobsmosselen met buikspek en pompoenmousse.

Links: gegrilde kwartel met gedroogdfruitcouscous; rechts panacotta met marsepein en een taartje van zure kersen.

Links: trio van kalfsoester (vitello tonato, tartaar van kalfsoester met romige avocado en mini-saltimbocca met mosterdsaus) en rechts een stoofje van wildzwijn met groenterösti en chips van zoete aardappel.

Links: wildzwijnmedaillons met knolselderpuree, bundelpaddenstoelen en groene asperges, rechts: panacotta met caramel, kokosijs, spekkoek en een ganachetaartje.

Links: rivrierkreeftenbisque met Hollandse garnalen, rivierkreeftjes, zure room en oregano; rechts: in rode wijn gestoofde kalfswang met cranberryportsaus en verseroomkaascreme met een groenterösti.

Het gaat ons goed, zo u ziet. Wij deden dagen langs niets dan koken en eten en uitbuiken, goeddeels op muziek uit de Top 2000 of met een boek van de gegroeide stapel ‘nog te lezen’. We vonden dat we dat wel hadden verdiend, na een druk half jaar waarin we twee huizen opgaven en ons een nieuw eigen maakten. En voordat we ons weer zouden vastbijten in de doelijst, boordevol met klusjes voor het huis, plannenmakerij voor leuke, nieuwe projecten en natuurlijk onze reguliere opdrachten die we graag met hernieuwde energie oppakken vanaf zondag 3 januari. Dan duiken wij namelijk meteen goed het nieuwe jaar in tijdens de Culturele Zondag in Utrecht, de Nieuwjaarsduik – geen koud bad in bevroren water, maar een warme onderdompeling in uiteenlopende cultuur.

Heb een borrelende oudejaarsavond en een bruisende start van het nieuwe jaar!

Copyright foto's: René den Engelsman (gebruiken? toestemming vragen!)

Witte kerst - landschap die achtertuin heet

En zo zag onze tuin eruit net voor het begin van de kerstdagen. Niet gek he? (Wel een beetje oneerlijk, want knettergroothoek, en als je weet dat dat het trucje is waarmee makelaars kamers altijd groter laten lijken dan ze zijn, weet je genoeg ;-)

Kleurrijke prinses on tour

De Lange Mannen hebben een nieuwe voorstelling, en wat voor een! In een spannend avontuur leert een verveeld en verwend meisje wat echte vriendschap betekent. En leren kijkertjes dat prinsesjes niet noodzakelijkerwijs tuttige meisjes met blonde stijle haren in roze jurkjes zijn maar heel goed zwart met kroeshaar en knalgekleurde sportkleren. Maak kennis met Prinsesje Arabella in haar tour langs kleine en gezellige theaters in Nederland, zie de speellijst op www.lange-mannen.nl.

Wij hadden het genoegen de voorstelling al te zien én te fotograferen, zodat de pers met onze foto's aan alle kleine meisjes en jongetjes van Nederland (vanaf vijf jaar) kan laten zien hoe mooi 'Prinsesje Arabella' is. Kijk maar! 

Copyright foto's: Moon Saris en René den Engelsman. De foto's mogen worden gebruikt in publicaties, maar alleen met naamsvermelding. Neem voor bestanden contact op met theatergroep Lange Mannen, zie www.lange-mannen.nl

O mijn god... het is een paard

Helemaal vergeten online te zetten, maar omdat de voorstelling de komende weken nog speelt in onder meer Utrecht en Amsterdam doe ik het alsnog. We fotografeerden in november weer een voorstelling van een jonge regisseur bij het Huis van Bourgondië. Dit keer eentje die gebaseerd is op Equus van Peter Schaffer, over een jongen die een nogal bijzondere fascinatie heeft voor paarden - en onder de oppervlakte over nog heel veel meer. Heftige rollen, goed neergezet door de drie jonge acteurs. Een pittig stukje teksttheater van een maker van wie we vast nog meer gaan horen: Casper Vandeputte.

Zie voor de speellijst: www.huisvanbourgondie.nl

 

Copyright foto's: Moon Saris en René den Engelsman. Gebruiken? Dat mag, mits naamsvermelding van de fotograaf en de naam van de productie: Oh my god... it's a horse van Casper Vandeputte voor het huis van Bourgondië.

Na een korte, heftige herfst een weldadige winter?

Omdat we aanstaand weekend een verjaardagsfeestje annex open huis hebben, schiet er weinig tijd over om lekker een blok om te gaan in het heerlijke winterweer dat halsoverkop het land binnen is gerold. Maar gelukkig is het vanuit ons nieuwe huis in het zuiden van Friesland een letterlijke steenworp naar het open landschap, waar de eerste vorst van het jaar samen met het felle winterzonnetje voor schitterende schakeringen zorgt. Een kleine impressie van een aangenaam koude middag net buiten de bebouwde kom van Langelille.

Kijkrichting hierboven: richting Pieter Stuyvesantweg en Kuinre

Kijkrichting hieronder: richting de Driesprong en Echtenerbrug

 

Copyright foto's: Moon Saris. Gebruiken? Toestemming vragen!

Wild zwijn getemd – in Moons stoofpannetje

De Lidl viert kerst en wij vieren mee: rond de feestdagen verkoopt de Duitse prijsstunter extra bijzondere kwaliteitsproducten en die zijn meestal niet mis. Zoals de in rode wijn gemarineerd wildzwijnmedaillons. Ik googelde even wat rond, gebruikte een snufje fantasie en maakte op één avond twee heerlijke herfstgerechten met deze rode juweeltjes. Stevig rood wijntje erbij et voila, feest op een doordeweekse avond J

Wildzwijnstoofje met groentenkoekjes en groentenserpentine

Stevig voorgerecht of klein hoofdgerecht voor 2 personen

Stoofje

200 gram wild zwijn, in blokjes

Een wortel, in kleine blokjes

Een plak knolselderij, in kleine blokjes

1 kleine ui, gesnipperd

1 teentje knoflook, fijn

100 gram roomboter

2 deciliter stevige rode wijn

2 deciliter water

Blaadjes van 1 takje rozemarijn, gesnipperd

Peper en zout

Smelt de boter en laat de ui, knoflook, wortel en knolselderij met de rozemarijn op redelijk laag vuur zacht worden. Kruid de wildzwijnblokjes (eventueel een paar uurtjes gemarineerd in rode wijn) met peper en zout. Zet het vuur wat hoger en bak het vlees snel rondom bruin. Blus het vlees met rode wijn, voeg het water toe, wat peper en zout en draai het vuur laag. Laat het stoofje zeker twee uur (liefst vier uur) zachtjes pruttelen.

Groentenkoekjes

Een plak knolselderij

2 aardappels

1 wortel

2 eieren

3 eetlepels bloem

½ uitje

Een klein handje platte peterselie en/of bladselderij, gesnipperd

Zout, peper, paprikapoeder

Snipper het uitje fijn en smoor het vijf minuten in een beetje boter. Rasp de groenten, zout ze en knijp er na een paar minuten wat vocht uit (bijvoorbeeld in een theedoek). Voeg de eieren, bloem, de kruiden, specerijen en uien toe en meng die goed door de groenten. Vorm met de hand koekjes en bak ze in de pan in een beetje boter of olie of maak er een soort rösti van door een dikkere laag in (muffin)vormpjes of souffléschaaltjes in de over te bakken (ca 15-20 minuten op 180 graden).

Groentenserpentine

Een plak knolselderij, met de schaaf of een dunschiller in dunne repen geschaafd

Een wortel, geschraapt en met de schaaf of dunschiller in de lengte in dunne repen geschaafd

½ rode ui, fijn gesnipperd

Boter

1 eetlepel lichtbruine suiker

2 eetlepels citroensap

Smelt de boter en bak daarin de ui in ongeveer vijf minuten zacht. Voeg de groentenserpentine, de suiker en het citroensap toe en smoor die vijf tot tien minuten mee tot ze beetgaar zijn.

Afwerken

Leg de groentekoekjes op een bord, leg er een flinke lepel wildzwijnstoofje op en maak de stapel af met een bundeltje groentenserpentine. Leg ook wat groentenserpentine om het torentje heen. Maak af met wat bladselderij of platte peterselie.

Paddestoelenrisotto met wildzwijnmedaillons

Maak een risotto van ronde (truffel)rijst. Snipper een uitje, wat bleekselderij en een beetje knolselderij heel fijn en smoor die zacht in wat olijfolie. Voeg de risottorijst toe en bak die op zacht vuur even mee. Voeg witte wijn toe en laat die opnemen door de rijst. Voeg vervolgens, lepel voor lepel, hete rundvleesbouillon toe en roer de massa telkens rustig tot het vocht is opgenomen. Blijf dit volhouden tot de rijst van buiten zacht is en van binnen nog een beetje beet heeft (dit duurt zeker twintig minuten vanaf de eerste scheut en vaak nog een beetje langer). Neem de risotto van het vuur en roer er een scheut truffel(olijf)olie en wat geraspte Parmezaanse kaas (echte!) of pecorino doorheen.

Bak de (eventueel een paar uur in rode wijn gemarineerde) stukjes wild zwijn op middelhoog vuur rondom bruin, pak ze in aluminiumfolie en laat ze even rusten.

Bak tot slot de gemengde paddenstoelen (heel lekker: pied de moutons en cantharellen) op hoog vuur gaar en knapperig met wat peper en zout en eventueel wat verse tijm. Maak af met platte peterselie.

Copyright foto's: René den Engelsman

En de muur viel opnieuw

De val van de muur is vorige week groots herdacht. In Utrecht stond zelfs een hele dag in het teken van die belangrijke gebeurtenis twintig jaar geleden. De Culturele Zondag luisterde naar de naam Niemandsland en verenigde optredens, tentoonstellingen en andere activiteiten met een meer of minder krachtige link naar het Oost-Duitsland van toen of het Berlijn van nu. René en ik fotografeerden er, en legden ook een moment vast dat een dag later het Nederlandse nieuws redelijk zou beheersen: het eindeloze praatje van Herman van Veen, die in het bijzijn van een journalist van de Telegraaf durfde beweren dat de PVV wat weghad van de NSB, wat in een kort bericht geplaatst werd, en hem daarna op een 'regen van dreigementen' kwam te staan. Van Van Veens speech vind ik beslist wat, van de PVV ook, maar wat, dat doet in het kader van dit logje niet ter zake. Laten we het hiermee samenvatten: de muur is gevallen, maar er staan er nog genoeg overeind die wat sloopwerk vereisen.

Wij waren erbij, zoals je hierboven kunt zien - ongeveer in het midden de journalist van de Telegraaf, die hier zijn enige aantekening maakt van een verhaal van een dik uur. En hieronder zie je minstens even bijzondere momenten, die ook wat aandacht verdienen.

   

Onder meer: opbouwen en afbreken van de muur op het Stadhuisplein, opening van de fototentoonstelling Zone 030, optreden van diva Romy Haag en een bezoekje aan de Harley Davidsonclub op Rotsoord.

Op alle foto's rust een copyright (foto: Moon Saris). Aan plaatsing (ook op websites) zijn kosten verbonden. Gebruiken? Toestemming vragen!

Jeugdtheater is de max!

Veel volwassenen halen er hun neus voor op. Ze weten niet wat ze missen. Jeugdtheater is heerlijk, en in de meeste gevallen echt niet alleen voor kindjes bedoeld. Nu ik het druk heb met het huis, het werk en de toekomst (waarover later meer), merk ik dat ik kies voor voorstellingen die ik echt fijn vind, en vaak zijn dat toch voorstellingen die gemaakt worden voor grote en kleine mensen vanaf een jaar of zes (acht, twaalf).

Hier links naar mijn laatste recensies voor 8WEEKLY, allemaal aanraders om te gaan zien als je nog niet achter de geraniums zit weg te rotten.

Door dik en dun

Kwatta - Door en Door winter

Zie je het helemaal zitten, de kou, de sneeuw en de bijbehorende pret? Of zie je juist ontzettend op tegen de druilerigheid, de donkere wolken en de duisternis? Met de donkere dagen voor de deur voelt iedereen zich thuis bij Door en Door, de yin en yang van de winter. De jonge regisseuse Annelies van Wieringen brengt de kinderboekfiguren van Benny Lindelauf namens theatergroep Kwatta tot leven voor zesplussers - en die mogen best ook zestig zijn. (foto: Edwin Deen)

Lees hier verder.

Iedereen z'n eigen voorstelling

Artemis - Woeste Hoogten

Theater Artemis doet al een paar jaar zijn stinkende best om het predicaat jeugdtheater op te rekken. In hun ogen is hun werk namelijk niet alleen voor kinderen, maar ook voor volwassenen zeer de moeite waard - een twintiger of vijftiger is immers ook 8 of 12 plus en houdt zich nog steeds bezig met menselijke verhoudingen, een terugkerend thema in het werk van Floor Huygen en de haren. Ultieme poging: een bewerking van de oerromantische klassieker Woeste Hoogten van twee uur en tien minuten. (foto: Joep Lennarts)

Lees hier verder.

(On)menselijke stoelendans

fABULEUS - Pitsers

Paradoxaal genoeg kunnen alleen mensen onmenselijk zijn. Soms omdat ze groot leed is aangedaan, omdat ze meelopen met anderen of omdat ze een ernstig steekje los hebben. Soms ook gewoon omdat ze er zin in hebben, omdat ze niets anders te doen hebben, omdat ze... nou ja, gewoon, zo maar. De volstrekte willekeur van pijnlijke pesterijen en ander zinloos geweld, dat is wat het meest blijft hangen na het ultraheftige Pitsers van fABULEUS. De warme theatermaker Jef van Gestel heeft z'n vriendelijke inslag dit keer thuisgelaten - bijna. (foto: Clara Hermans)

Lees hier verder.

Wij waren erbij!

Theatergroep MAX! - Help

Vraag honderd kindjes anno 2009 wat ze willen worden en ongeveer de helft zal ‘iets waar je beroemd mee wordt' zeggen. Vijftig jaar geleden was dat heel anders. Piloot wilden ze toen worden, of verpleegster. Behalve een paar Liverpoolse pubers. Zij wilden popmuzikant worden, iets heel nieuws in die dagen. Ze gingen ervoor en maakten geschiedenis. Heb je die tijd helemaal gemist? Geen nood, hij herleeft door Theatergroep MAX. Je kunt er dus alsnog bij zijn, bij dat bijzondere concert in Londen! (foto: Joep Lennarts)

Lees hier verder.

Lang leve Floyd op dvd

Ze stonden al heel lang op m’n verlanglijstje, zeg maar: zo lang als de dvd-speler bestaat. Het meeste was er inmiddels wel van afgestreept, van dat lijstje, want ik ben nogal geneigd te kopen wat ik graag wil hebben als het er even aanzit. En het zat er de laatste tien jaar gelukkig meestal wel aan. Maar deze, die stonden er nog altijd op, simpelweg omdat ze niet op de markt waren. René zocht ze een paar jaar geleden nog voor mijn verjaardag omdat ie wist hoe graag ik ze wilde hebben. Zonder resultaat.

Nu koop ik geregeld wat via de internationale veilingsite Ebay. En eens in de zoveel tijd tik ik de bewuste dvd als zoekopdracht in. Ook dat leverde nooit iets op. Tot een maandje of zo geleden. Toen waren ze er ineens, de verzamelde registraties van de onnavolgbare kookprogramma’s van de flamboyante tv-kok Keith Floyd. Dolgelukkig schafte ik er meteen wat aan, want tja, voor net geen acht Britse pond en een beetje verzendkosten hoef je het niet te laten, zelfs al is het crisis. Minder dan tien pond voor een flink aantal kilo’s geluk (om Frans Bauer maar eens te parafraseren, zelfs al heeft ie zelf geen idee wat dat woord betekent), dat is een koopje!

Keith Floyd is de vader aller tv-koks. Niet dat er voor hem helemaal geen waren, maar er is beslist een tijd voor en een tijd na hem, die messiaanse grootheid durf ik hem wel toe te dichten. Floyd ging vanaf 1985 de wereld over en kookte daar, liefst in de buitenlucht, meestal op een sfeervol pleintje, op een idyllische heuvel of aan een prachtig water, plaatselijke gerechten terwijl de bevolking op een afstandje toekeek. Soms goedkeurend maar even vaak afkeurend en soms zelfs spottend. Het leverde tal van klassieke scènes op.

Hij moest niets hebben van zuinigheid, van voorzichtigheid. Hij smeet met ingrediënten, keek niet op een onsje boter meer of minder en liet de wijn rijkelijk vloeien, niet alleen in de pan maar zeker ook ernaast – Joop Braakhekke heeft het niet van een vreemde. Hij had niet veel op met de Europese Unie, die allerlei regeltjes bedacht om authentiek eten aan banden te leggen. En al verontschuldigde hij zich keurig als hij mee op jacht ging of afgeschoten vogeltjes en grote brokken everzwijn liet zien (“some may be offended, but…”), vegetarisme was beslist niet zijn favoriete levensstijl. Mooimakerij was aan hem evenmin besteed, het ging hem om de smaak en het grote genot om die te proeven.

Aan zijn schwung, zijn intelligentie en zijn zeer oprechte voorliefde voor alles wat lekker is kunnen de meeste van zijn navolgers een puntje zuigen. Zo plaatsvervangend (en caloriearm, want op afstand) smullen als bij Keith Floyd doe je bij de meeste van deze heren en dames hoogstzelden. Smullen van de gerechten die hij maakte, maar evenzeer van zijn visie op de streken waar hij vertoefde, van zijn vileine opmerkingen over van alles en nog wat en vooral ook van het eindeloze plezier dat hij zelf had in het koken en het aan de kijker daarover vertellen. Zelfs bij (in mijn ogen) smerige gerechten als worst met witte bonen in tomatensaus – “a light lunch” – of een combinatiegerecht van uren gesudderde varkenskop, rundertong, hoen en zo nog wat vleessoorten kon hij je het water in de mond doen lopen. Verrukkelijk was zijn middle name.

De goede lezer merkt dat ik ook dingen die nog steeds zouden kunnen opgaan in de verleden tijd schrijf. Dat klopt. Enerzijds omdat Floyd al een tijdje van de tv is, want zijn dwarsheid en vooral openbare dronkenschap (hoewel meestal zeer gezellig) zorgden ervoor dat hij geen programma’s meer mocht maken. Hij bleef vooral in het nieuws door zijn derde en ook vierde huwelijk en bijpassende scheidingen en een faillissement dat tot veel speculaties leidde. Twee jaar geleden was er weer culinair nieuws: hij opende een brasserie in Thailand.

Maar de verleden tijd is helaas radicaler gerechtvaardigd dan doordat hij niet meer op tv is. De zeer waarschijnlijke reden dat er nooit dvd’s van hem te krijgen waren en nu ineens wel, is dat Keith Floyd op 14 september dit jaar is overleden aan een hartaanval, op 65-jarige leeftijd. Godzijdank na een overheerlijk galgenmaal met oesters en patrijs dat hem deed uitspreken dat hij zich in lange tijd niet zo goed had gevoeld. Keith Floyd is niet meer. Lang leve Keith Floyd op dvd!